Kunsthandel Nieuwenhuis te Beekbergen

Vanaf 1 december 2010 zijn wij gevestigd aan de Dorpstraat 67 te Beekbergen. Wij houden ons bezig met de verkoop van kwaliteitsantiek en schilderijen van bekende meesters (voornamelijk 20e eeuws).

Nieuws

In juni 2010 hebben we nog een bezoek gebracht aan de Servische kunstenaar Djordje Ilic in Belgrado en konden wij weer een aantal interessante schilderijen van hem kopen. Eind augustus kwam het bericht dat hij op bijna 90 jarige leeftijd is overleden. Djordje was de beste kunstanaar van de afgelopen 50 jaar van Servië. Met vele werken in musea en grote tentoonstellingen. Ook in 2007 in Nederland een mooie tentoonstelling in het Gemeentemuseum te Elburg.

Om Djordje Ilic te eren organiseren wij een ere tentoonstelling met ruim 50 werken van de kunstenaar die zijn ontwikkeling laten zien in de afgelopen halve eeuw.

Tentoonstelling: van 11 december 2010 t/m 19 februari 2011
Openingstijden: na telefonische afspraak of per e-mail

Kunsthandel J. Nieuwenhuis
Dorpstraat 67
7361 AS Beekbergen
Tel: 055-8431988 of 06-42888433
j.nieuwenhuis3@chello.nl
www.kunsthandelnieuwenhuis.nl

In memoriam Djordje Ilic (1920-2010)

Marianne en ik zijn meer dan 10 jaar bevriend geweest met de kunstschilder Pieter Oving (inmiddels overleden) en zijn vrouw Francine. Toen Pieter vertelde van z'n naoorlogse ervaringen in Parijs kwam het gesprek op een vriend van hem, Djordje Ilic die hij daar ontmoet had in 1953-1954. Ze konden zeer goed overweg met elkaar.

Pieter en Djordje schilderden samen aan de Seine. Pieter vertelde ons zeer enthousiast en heel eerlijk dat Djordje ontzettend goed kon schilderen. "Hij is werkelijk veel en veel beter dan ikzelf", aldus Pieter. Dat wekte onze nieuwsgierigheid. Pieter introduceerde ons bij Djordje. Ons eerste bezoek was in 2004 toen Djordje een grote overzichtstentoonstelling had in het Cvijeta Zuzoric Art Pavilion in Belgrado. Vanaf dat moment is er tussen ons en de familie Ilic een warme vriendschap ontstaan.

Waarom is Djordje een goede schilder?

Maar het was niet alleen de ontmoeting met Pieter die belangrijk was voor Djordje in Parijs. Parijs was in artistiek opzicht heel belangrijk. Hij zag voor het eerst de musea en gebouwen en schilderijen die hij tot dan toe alleen van plaatjes kende. Hij absorbeerde daar de nieuwe stijlen zoals het neo(kubisme), postimpressionisme, fauvisme (kleur als emotie). Hij schildert en tekent en exposeert in Salon Populiste. Zijn werk wekt belangstelling en wordt verkocht. Maar toen hij na 2 jaar terugkwam in Belgrado keek hij met andere ogen naar zijn vertrouwde omgeving die hij als het ware opnieuw ontdekte. En hij ontdekte de gewone mensen. De eenvoudige hardwerkende mens in zijn werkomgeving met zijn wensen en verlangens en zijn hoop, dromen. Deze mensen wilde hij weergeven op een eigen artistieke manier. Een eigen artistieke manier geboren uit menselijk humanisme, en dus niet op geënt op het, door de Russische kunst geïnspireerde, socialistische realisme. Met die eigen artistieke manier bedoelt Djordje dat hij brak met de traditionele perspectivische manier van werken. (Als professor in tekenen en schilderen was hij natuurlijk zeer goed op de hoogte van perspectief.) Het doel van Djordje is om het beeldvlak te activeren. ij Djordje gaat het erom, de verhouding tussen vorm, ruimte, kleur en lijnenspel zodanig te scheppen dat er een visuele spanning ontstaat.

Na Parijs, weer terug in Belgrado, begon hij met een neokubistische schilderstijl die zich kenmerkt door de elegante wijze waarop hij de vormen in elkaar laat overvloeien. En hij doet dat zodanig dat niet een breuklijn zich losmaakt uit het geheel. Dus hij zorgt ervoor dat hij komt tot synthese van alle vormen.

Maar ik wil nog een ander aspect van het werk van Djordje belichten. Djordje is een zeer vriendelijk en vreedzaam mens en tegelijkertijd heeft hij ook iets kinderlijks. (Gauguin, vader van het primitivisme.) Hij heeft het verlangen naar het eenvoudige en het naïeve. Het verlangen naar het verloren paradijs van de onschuld. Terug van de ren- en werkpaarden van deze tijd naar het hobbelpaard van zijn jeugd. Je kunt erom lachen dat de moderne kunstenaar Djordje Ilic in beslag genomen wordt door het simpele en het kinderlijke, maar toch is dat niet zo moeilijk te begrijpen. Djordje voelt dat de directheid en de eenvoud, dat ongecompliceerde van de kinderlijke het enige zijn dat niet geleerd kan worden. Alle andere kunstgrepen van het schildersvak kan men aanleren. Als men heeft aangetoond dat een bepaald effect bereikt kan worden, is men in staat het nat te bootsen, te kopiëren. Maar Djordje wil zijn ziel niet verliezen om een handige fabrikant van schilderen te worden. Hij wil weer worden als de kleine kinderen, om in verbazing, eenvoud en vertrouwen ongecompliceerd nieuwe wegen in te slaan.